Meerderheid gemeenteraad steunt komst Ditlaar-opvang
PRO, D66, de SP en de PvdD hebben aangegeven hun steun te geven aan de opvang van 39 uitbehandelde actief verslaafde cliënten met ernstige psychiatrische problemen op Sloten. De raadsleden van de PvdD en de SP zijn het hiermee eens.
Dat bleek tijdens het debat over de Ditlaar in de commissievergadering op 21 oktober 2026. Wethouder Pels weet dus zeker dat haar reeds genomen besluit over de Beschermd Wonen- opvang op de Ditlaar voldoende steun zal krijgen tijdens de gemeenteraadsvergadering op 11 november. Ondertussen liet de wethouder ook weten dat veel vragen nog onbeantwoord zijn.
Slotenaar en zorgprofessional Rob Hartings was de derde inspreker tijdens de vergadering. Hij benadrukte dat de opvang van 39 personen in het Werkveld Zorg en Welzijn níet als kleinschalig wordt beschouwd. En dat met crackverslaafden geen afspraken valt te maken. Dat hun leven – hoe vreselijk ook – erop gericht is telkens snel opnieuw te moeten gebruiken. Ook sprak hij zijn verbazing uit dat dit toegestaan is zo vlakbij De Driesprongschool voor speciaal onderwijs en op de grens van het kinderrijke Sloten en Nieuw Sloten. Hartings benadrukte dat dit niet alleen zíjn professionele mening is, maar ook die van verslavingsdeskundigen van de Jellinekkliniek en vele anderen, die al jaren werkzaam zijn in dit werkveld.
Spoed en in héle stad alléén déze locatie beschikbaar?
De gemeenteraadsleden van het CDA, de VVD en JA21 toonden zich juist kritisch en stelden de vele pijnpunten herhaaldelijk aan de orde. Zij benadrukten hoe belangrijk het is om de opvang van cliënten met deze zeer zware zorgvraag te openen in een passende buurt en passende opvanglocatie. De reacties van de coalitiepartijen PRO en D66 en van wethouder Pels zelf maakten duidelijk dat de Ditlaar niet gekozen is omdat zij van mening zijn dat deze locatie goed zou aansluiten bij wat deze cliënten en hun verzorgers van instelling PerMens nodig hebben. Nee, het feit dat deze locatie beschikbaar en betaalbaar is en er volgens de gemeente haast is geboden om cliënten op korte termijn – komende december al – onderdak te krijgen, is leidend.
Pels bevestigt dit tijdens haar antwoorden op de vele vragen die zijn gesteld: “We hebben nergens in de hele stad een andere opvanglocatie kunnen vinden en hebben dus ook geen afweging tussen verschillende locaties gemaakt. We moeten echt snel een plek vinden voor deze Amsterdammers, die bij onze maatschappij horen.”
Levens crackverslaafden richten zich puur op snel méér crack
Na aanvankelijke twijfel bevestigde ook het raadslid van PRO eerlijk tijdens het overleg dat zorginstelling PerMens heeft aangegeven dat 90 procent van de cliënten die op Sloten zouden moeten komen wonen verslaafd is. En dat de meesten van hen verslaafd zijn aan crack. Slotenaar en ervaringsdeskundige Rob Hartings legde tijdens zijn inspraak uit dat ook de Jellinekkliniek bevestigt dat “bij deze groep verslaafden helaas geen beheerst, gecontroleerd of stabiel gebruik van crack mogelijk is. Deze harddrug leidt snel tot een high en is kort daarna alweer uitgewerkt. Meteen daarna is er ‘honger’ naar meer en meer en meer crack. Hun leven is een hel en gaat gepaard met opgefokt gedrag en uitbarstingen van agressie. Zij zijn de hele dag en nacht bezig om telkens geld te bemachtigen om hun harddrugs te kunnen kopen en die daarna meteen te gebruiken. Het zal hier krioelen van de dealers. Straks is hier immers een ideale afzetmarkt voor hun harddrugs. En dat allemaal op de grens van het kinderrijke Sloten en Nieuw Sloten. Op 80 meter van het schoolplein van BSO De Driesprong en bij de route op het Hoofdnet Fiets, waar ook veel kinderen fietsen (op weg naar school en Sportpark Sloten).” Anderen benadrukken dat het Ditlaarpand pal naast de bushalte ligt en op de wandelroute naar tram 2, die ook door de basisschoolleerlingen worden gebruikt.
Kleinschalig betekent maximaal 10 cliënten op één locatie
Hartings legde uit dat een kleinschalige opvang maximaal 10 – en geen 39 – cliënten huisvest en dat deze niet gebaat zijn bij deze omgeving vol prikkels. De verslavingszorgexperts van de Jellinekkliniek bevestigen dit. En geven bovendien aan dat crackverslaafden alleen een kleine kans maken op succesvol afkicken als er geen andere gebruikers in hun buurt zijn. En dat hiervan in het straks volgepropte Ditlaarpand geen sprake kan zijn. De optimistische woorden van de wethouder hierover zijn dus helaas incorrect.
Pels: “Ik kijk naar de persoon en niet naar zijn verslaving”
Door slechts in algemene bewoordingen op de vele kritische vragen te reageren leek Pels niet te willen erkennen hoeveel bewezen overlast crackverslaafden veroorzaken. Zij walste daar overheen door te beloven dat “de gemeente van PerMens de garantie heeft gekregen dat er alleen stabiele personen op Sloten komen wonen, die geen gevaar vormen voor zichzelf en voor anderen en weinig tot geen overlast zullen veroorzaken in de omgeving”. Zij vervolgde: “Het gaat er niet om welke drugs cliënten gebruiken, maar wel om het gedrag dat zij laten zien en of ze stabiel zijn”. Pels legde uit “dat er in de Begeleidingsgroep afspraken gemaakt zullen worden over de regels waaraan de cliënten zich moeten houden. Waar zij wel niet mogen komen en hoe zij zich dienen te gedragen. En als men zich dan bij herhaling niet aan die regels houdt, dan zal deze persoon moet verhuizen.” Maar na hoeveel overtredingen dat gebeurt en waarheen men dan zou moeten verhuizen, blijft onduidelijk.
Opnieuw onvergelijkbare voorbeeldlocaties van stal gehaald
Pels kondigde ook aan dat de gemeente “aanvullend zal scannen wat er nodig is om de opvang op Sloten tot een succes te maken”. En dat naar succesmaatregelen bij andere opvanglocaties gekeken zal worden. Voor al die locaties – die stadsdeelvoorzitter Terwel eerder ook al benoemde – blijkt uit onderzoek dat hier minder zware doelgroepen worden opgevangen, in veel overzichtelijker buurten en/of dat de opvangpanden wél beschikken over aangename recreatieruimtes en grote gemeenschappelijke keukens. Dat opvang van minder zware groepen elders goed verloopt, is mooi, maar dit is onvergelijkbaar met de gemeentelijke plannen voor Sloten.
“Ditlaarpand is ongeschikt en gevaarlijk voor opvang deze doelgroep”
Ook de inspraak namens de Werkgroep Ditlaar 3 door Nieuw Slotenaar en architect Wouter Zaaijer sloeg de wethouder daarmee in de wind. Hij benadrukte immers dat het Ditlaarpand niet geschikt is om deze 39 personen op te vangen: “Het is geen veilige huisvesting; niet voor de cliënten én niet voor de medewerkers van PerMens. Bij calamiteiten, ruzies of andere onrust tussen de cliënten – niet ondenkbaar als er zoveel verslaafden met psychiatrische problemen op een kluitje wonen – kunnen de zorgmedewerkers geen kant op. Het is gebouwd als hotelpand met smalle gangetjes. Die zijn zo smal dat twee medewerkers elkaar op de gang niet eens kunnen passeren.” Ook benoemde hij dat het pand niet over een geschikte entree met een hal beschikt en niet over aantrekkelijke gezamenlijke binnenruimten met daglicht. “Dit pand zal de bewoners niet binnenhouden. . En ja, de gemeente heeft aangegeven dat er een buitenruimte naast het pand komt, maar dat is een onoverzichtelijk lang lint. En PerMens heeft daar geen zeggenschap. Dit project vraagt om onveilige situaties en problemen waar iedereen last van zal krijgen.”
Architect en inwoner van Nieuw Sloten Wouter Zaaijer: “Het pand aan de Ditlaar 3 op Sloten is gebouwd als shortstay hotel. Voor de opvang van 39 cliënten met een zware zorgvraag gelden nu eenmaal andere veiligheidseisen. Dat is van belang. Zowel voor de cliënten zelf als voor hun verzorgers van PerMens.”
Jaasma: “Help! Paniek!” en “verhullend taalgebruik”
Ook dorpsraadsvoorzitter Sjoerd Jaasma hield een sterk betoog waarom het onverstandig en onwenselijk is om dezélfde mensen – die elders in Nieuw-West al vele jaren zeer ernstige overlast veroorzaken – onder tijdsdruk in dít pand op déze locatie te laten wonen. Jaasma: “De gemeente wist ruim twee jaar geleden al dat deze personen in 2026 hun opvang aan de Jan Rebelstraat zouden moeten verlaten. Zij veroorzaakten daar al zolang zoveel overlast dat het huurcontract is opgezegd. Het is volstrekt ongeloofwaardig dat de gemeente nu ‘plotseling’ een probleem heeft, dat linksom of rechtsom opgelost moet worden. Paniek! Help! Anders staan deze bewoners op straat! Aha, dit pand staat leeg. Het is niet te duur. We gaan het snel verbouwen. We verplaatsen het probleem gewoon naar Sloten. Daar wonen redelijke mensen, die ook 80 asieljongeren al welkom heetten op hun dorp. En we noemen het gewoon ‘een kleinschalige opvang voor kwetsbare mensen met onbegrepen gedrag’. Dat klinkt stukken beter dan ‘crack-verslaafden met onoplosbare complexe meervoudige problematiek en bewezen onacceptabel overlast gevend gedrag’. Want dat zijn de harde feiten.”
Dorpsraadsvoorzitter Sjoerd Jaasma deed tevergeefs opnieuw de oproep om in het voormalige hotelpand op de Ditlaar vooral een andere – wel bij de omgeving en het pand passende – doelgroep op te vangen.
“Gemeente, vang hier een passende groep op!”
De dorpsraadsvoorzitter vervolgde: “En die mensen moeten komen wonen op een klein dorp waar al verschillende andere opvanglocaties (in de buurt) zijn. En ook nog eens vlak naast een school voor speciaal onderwijs. Bij een tuinpark en een grote speeltuin. Een onschuldige coffeeshop mag niet binnen 200 meter van een school afliggen, maar déze opvang kan wel 80 meter van het schoolplein af liggen? Een kleinschalige opvang huisvest maximaal 10 personen en geen 39.Het dorp is begaan met iedereen die hulp nodig heeft en dat hebben we ook bewezen met het warme welkom aan de asielopvang.”
Jaasma laat ook weten dat hij er net als de experts geen vertrouwen in heeft dat dezelfde personen ‘plotseling’ wel beheerst en gecontroleerd gedrag zouden gaan vertonen en zich aan afspraken zullen kunnen houden en heeft ook geen fiducie in mooie beloftes van de gemeente: “Als het u elders in Nieuw-West al jaren niet lukt om deze crackgebruikers in het gareel te krijgen, waarom zou dat hier dan wel lukken? Dat heeft niets te maken met de draagkracht van de Slotenaren.”
De dorpsraadsvoorzitter deed ook een klemmend beroep op de wethouder: “Overleg met ons over de opvang van ándere kwetsbare groepen op deze locatie. Maar huisvest hier niet zomaar déze doelgroep. Zonder dat u een wijkschouw vooraf hebt uitgevoerd of hebt onderzocht of de omgeving van het pand hiervoor wel geschikt is. U besluit dit zonder steekhoudende onderbouwing en zonder overleg.”
“Dit besluit is voor ons niet acceptabel”
Voorzitter van de Werkgroep Ditlaar 3 Monique van ’t Hek: “Het staat helaas al bijna vast dat de gemeenteraad op 11 november het besluit van wethouder Pels zal bekrachtigen. Op dat moment zullen we ons beraden op verdere stappen. We betreuren het dat dit nodig is. Dat burgers zo tegenover de gemeente komen staan. Tijdens zijn inspraak verwoorde Jaasma het goed: “Dit besluit is voor ons niet acceptabel. De Dorpsraad zal samen met de Werkgroep Ditlaar 3 – die bijna alle Slotenaren, Nieuw Slotenaren, ouders van leerlingen van de Driesprong, ouders van kinderen die op Sloten sporten en vele anderen vertegenwoordigt – opkomen voor de leefomgeving en veiligheid in Sloten en Nieuw Sloten. Met alle middelen die we hebben. We weigeren het volgende slachtoffer te worden van desastreus beleid van de gemeente, dat het probleem alleen maar verplaatst.”
Kijk de raadsvergadering terug
Tijdens de vergadering op 21 oktober kwam na de inspraak tijdens de bespreking die – 72 minuten duurde – uiteraard nog veel meer aan bod. Kijk en luister terug via deze link. Bij agendapunt 2b (tijdscode 29.25) ziet u hoe Wouter Zaaijer (architect en lid van de Werkgroep Ditlaar 3), Sjoerd Jaasma (voorzitter Dorpsraad Sloten-Oud Osdorp) en Rob Hartings (Slotenaar en jarenlang werkzaam in de sector Zorg en Welzijn) inspreken. En bij agendapunt 5 (tijdscode 1.11.55) volgt de inhoudelijke bespreking, die begint met de inspraak van SDC-lid Danillo Janssen. Daarna komen diverse woordvoerders van partijen aan het woord en tot slot reageert wethouder Zita Pels.
Gemeenteraadslid van de VVD Dorle Kok en twee leden van de Werkgroep Ditlaar 3 leggen in een filmpje in het kort uit waarom deze mensen hier vooral niet zouden moeten worden opgevangen. Ook personen zonder abonnement op Instagram kunnen deze beelden bekijken.
Lees verder op de website van de Werkgroep Ditlaar 3…
Tamar Frankfurther; 31 oktober 2026.
Foto’s: Wim van Slooten
2300ste Rubriek en Nieuwsbrief Sloten-Oud Osdorp
In de 48ste jaargang van dit onafhankelijke nieuwskanaal publiceren de vrijwilligers van de Werkgroep Publiciteit op 4 november 2026 voor de 2300ste keer het nieuws over het nog resterende landelijke gebied aan de westzijde van Amsterdam.
Door de jaren heen hebben verschillende vrijwilligers vanuit de Werkgroep Publiciteit Sloten-Oud Osdorp hieraan bijgedragen. Gestart werd met – als daarvoor ruimte was – een halve krantenpagina in de Badhoeve/Slotense Courant. Tot in 1984 werd deze krant wekelijks huis aan huis bezorgd, daarna alleen bij abonnees van het Parool en was deze voor anderen op diverse plekken gratis af te halen.
Op 8 augustus 1990 verscheen de Rubriek Sloten-Oud Osdorp voor de 600ste keer. Jos Kater van de Westerpost stelde ter gelegenheid van dit jubileum een hele pagina in zijn huis-aan-huisblad beschikbaar. De Westerpost verscheen toen nog in groot formaat, dubbel zo groot als de huidige tabloidkrant. De redactie richt zich bij wijze van uitzondering tot haar lezers. Onderaan dit artikel een afbeelding aan van de hele krantenpagina. Met onder andere artikelen over: autosloperijen in Oud Osdorp, het Dorpsplein op Sloten, de bouw van de Molen van Sloten (het plaatsen van de vijzel), Truus van Deene die samen met haar zoon Eric (29) in Café-restaurant Kerkzicht voortaan niet meer alleen de wisselende dagschotel voor 12,50 gulden aanbiedt maar ook echte maaltijden en een historische terugblik op de veldwachter in de politiepost op Sloten.
Meer bekendheid voor landelijke gebied
Het was Slotenaar P. Hans Frankfurther die in 1978 bedacht dat het nuttig zou zijn om een informatief kanaal op te zetten om het nieuws over het landelijke gebied wereldkundig te maken. Met onder andere als doel om het gebied op de kaart te zetten en daarmee te proberen om het zo veel mogelijk te behouden en te beschermen. Immers: bekend maakt bemind. Frankfurther wilde ook allerlei (cultuurhistorische) wetenswaardigheden, evenementen en actualiteiten delen met zowel de eigen bewoners van het gebied als met anderen die daarin geïnteresseerd waren. Diezelfde doelstellingen gelden sinds de eerste verschijning van de krantenrubriek op donderdag 4 januari 1979 tot op de dag van vandaag.
Redacteuren uit Sloten, Oud Osdorp en van de Akerwegen
Frankfurther was van mening dat de werkgroep vertegenwoordigers uit het hele gebied moest hebben. Oud Osdorper Chris Noordermeer was meteen van de partij. Hij was indertijd ook vicevoorzitter van de Dorpsraad en woonde aan de Osdorperweg 920, vlakbij Halfweg. Noordermeer was overigens ook een van de voortrekkers voor de Slotense woningbouw aan de Osdorperweg en de Vrije Geer, die in 1981 van start ging. Ongeveer een maand na de bouwstart werd iedereen overvallen door het vreselijke bericht dat hij zomaar overleden was aan een hartaanval. Veel bewoners van Sloten en Badhoevedorp zullen zich bij het horen van de naam Noordermeer ook afvragen of hij iets van doen had met de kaas- en delicatessewinkels. Het antwoord: “Jazeker, hij was de oprichter en eigenaar van het kaaswinkelimperium dat ook nu nog de naam ‘De Osdorper’ draagt.”
Ook Stien Ruijs – die woonde op de Zuiderakerweg 127 maakte deel uit van de eerste ploeg vrijwilligers die wekelijks op maandagmiddagen bijeenkwam in het Dorpshuis om de Rubrieken voor te bereiden. Ruijs maakte in 1981 de overstap naar de – toen nog – Stichting Molen voor Sloten, die ervoor gezorgd heeft dat Sloten zijn molen terugkreeg.
Gestart in Sint-Jozefschool in december 1978
Ook toenmalig directeur van de katholieke Sint-Jozefschool op Sloten – Theo Durenkamp – was present bij de start van de nieuwe werkgroep. Sterker nog, op 6 december 1978 vond de oprichtingsvergadering plaats in zijn prachtige directeurskamer, boven de schoolentree. Hij bleef actief lid van de werkgroep tot in 1988, toen de Sint-Jozefschool op Sloten sloot en hij directeur werd bij een eveneens katholieke basisschool in Amsterdam-Zuid.
Durenkamp is sinds 2001 inwoner van Oud Osdorp en – na een onderbreking van 24 jaar – schrijft hij sinds 2012 opnieuw artikelen voor de tegenwoordige nieuwsbrief waarvan sinds 2021 als redactielid. Toen veelal over onderwerpen die samenhingen met zijn school en de Sint-Pancratiuskerk, nu vooral over actualiteiten in Oud Osdorp.
Rubriek verscheen in twee lokale kranten
Aanvankelijk werd de Rubriek alleen gepubliceerd in de Badhoeve /Slotense Courant (Randstad Publicaties), die tot in 1984 gratis huis aan huis werd bezorgd, maar daarna alleen bij abonnees van het Parool. In die tijd hadden veel bewoners van het landelijke gebied nog een abonnement op deze Amsterdamse krant. Uitgever en journalist van de krant Jaap Kok vond de Rubriek een waardevolle aanvulling en werkte daar graag aan mee.
Het bereik van de Rubriek werd veel groter toen deze af en toe als er ruimte voor was ook in de Westerpost werd gepubliceerd. Toen de werkgroep vernam dat de Badhoeve/Slotense Courant in 1989 zou stoppen, waren de zorgen groot. Frankfurther vroeg aan de eigenaar van huis-aan-huiskrant de Westerpost of hij de Rubriek een vaste wekelijkse plek om niet kon aanbieden. De opluchting was groot toen deze positief reageerde op dit verzoek. Niet alleen omdat hierdoor het bereik van de Rubriek weer veel groter werd, maar ook omdat de toekomst van dit kanaal hiermee steviger werd verankerd. Vervolgens was er inderdaad jarenlang sprake van een warme en goede samenwerking tussen de familie Kater en de wisselende redacties van de Rubriek.
De waardering voor de Rubriek was door de jaren heen hoog. Kater plaatste de Rubriek daarom vaak achterin de krant. Dan was hij er zeker van dat lezers tot achterin zouden doorbladeren. Er waren ook adverteerders die per se altijd op dezelfde pagina van of op de pagina tegenover de Rubriek wilden staan.
Kleine berichten heten nog altijd Akertjes
Veel lezers – ook degenen die niet in het landelijke gebied woonden – volgden zo jarenlang het wel en wee uit Sloten en Oud Osdorp. De huidige Nieuwsbrief lijkt in veel opzichten nog op de Rubriek uit de beginjaren. Er staat nog altijd in iedere editie een agenda en geboortes en overlijdens staan ook nu nog onder het kopje ‘Lief en leed’.
Héél korte berichtjes heetten in het prille begin nog korte tijd ‘Radertjes’, maar deze naam is al snel in onbruik geraakt en is vervangen door ‘Akertjes’, de kop waar de iets langere kortere berichtjes in de Rubriek al sinds aflevering nummer 1 onder worden gebundeld.
Durenkamp weet zich te herinneren dat Chris Noordermeer de naam Akertjes tijdens de oprichtingsvergadering in 1978 heeft voorgesteld. Als rubriekshoofd waaronder korte berichtjes bijeen gebracht konden worden. Noordermeer wist uit te leggen dat akertjes emmertjes waren. Die werden destijds in het landelijke gebied zo genoemd.
Voor de liefhebbers: Een aker is een oud Nederlands woord voor een kleine (vaak koperen of ijzeren) emmer, traditioneel gebruikt om water uit een put te scheppen. Een akertje is het verkleinwoord hiervan: een klein metalen bekertje of emmertje met een hengsel en een kettinkje of touwtje eraan, smal genoeg om door een klein gat (zoals het sponsgat van een zoetwatervat) neergelaten te worden.
En in het verlengde daarvan kreeg de nieuwbouwwijk in de Middelveldsche Akerpolder ook de allang ingeburgerde naam ‘De Aker’. P. Hans Frankfurther gebruikte de naam Akertjes wekelijks in de Rubriek en het was voor hem een logisch dat de nieuwbouwwijk deze naam moest krijgen. Daarom stuurde hij deze naam in toen stadsdeel Osdorp hierover een prijsvraag uitschreef. Er was nog een andere inzender, die dezelfde naam had ingediend. Het is niet bekend wie dat is geweest, maar beiden deelden de ‘eeuwige roem’ als wijknaambedenkers.
Correcte en zo nodig kritische berichtgeving
Sinds de start was de inhoud zo nodig licht activistisch van toon. Net als nu was de informatie correct en gericht op het behoud van het landelijke gebied en een veilige aangename leefomgeving. Als de bestuurders van gemeente en de stadsdelen plannen lanceerden waar de bewoners, ondernemers en de Dorpsraad niet blij mee waren, was de toon – net als nu – kritisch. En werd goed uitgelegd wat er mis was met de voorgestelde plannen. En er werd veelal ook meteen een tegenvoorstel in de artikelen opgenomen. Een beschrijving van wat volgens de redactie, Dorpsraad, de werkgroepen of een stichting of vereniging wél een goede oplossing voor het specifieke probleem zou zijn. Deze zo nodig kritische en tegelijk opbouwende toon in de artikelen werd en wordt door de lezers gewaardeerd. Veel onderwerpen zijn in de loop der jaren besproken en ‘afgehandeld’, maar sommige zaken spelen nu nog altijd of zelfs nog meer dan in de jaren tachtig het geval was. De onveiligheid op de Osdorperweg is een voorbeeld van een dossier dat al die jaren veel aandacht kreeg in de Rubriek en tot op de dag van vandaag nog altijd niet is opgelost…
Analoge vaste werkwijze
De werkgroepsleden volgden in de eerste decennia tot in 1996 een vast analoog patroon dat met een ijzeren discipline werd gevolgd. Frankfurther schreef sinds de start tot aan zijn overlijden op 28 augustus 1996 verreweg de meeste artikelen. Daar vond hij meestal pas in de late avond en nachtelijke uren van vrijdag tot en met zondag inspiratie en rust voor. Zijn echtgenote Irene Fischer tikte zijn schrijfsels vervolgens uit op speciaal papier zodat te zien was hoeveel ruimte een artikel in de krant ongeveer zou innemen. Theo Durenkamp nam in zijn jaren als redacteur alle teksten op maandagen grondig door en bracht zo nodig correcties aan in de uitgetikte vellen papier. Fischer had voor die tijd Frankfurthers nachtelijke verschrijvingen tijdens het uittikken meestal al gecorrigeerd.
Jaar-in-jaar-uit kwam de werkgroep op maandagmiddagen bijeen in het Dorpshuis. Wil Koningen-Bakhuyzen en later Jeanne van Hoof – die jarenlang de Dorpsraad secretarieel ondersteunden – verleenden ook aan de werkgroep een helpende hand. De leden van de werkgroep bepaalden samen welke artikelen zeker geplaatst moesten worden en welke een week konden wachten. Wekelijks werd zo een volgordelijst gemaakt.
Dan maar een kleinere Rubriek met tikfouten…
Op basis van die lijsten wisten de uitgever en journalist van de Badhoeve/Slotense Courant (Randstad Publicaties) Jaap Kok en later Jos Kater van de Westerpost welke artikelen zeker geplaatst moesten worden.
De beloofde wekelijkse halve pagina voor nieuws uit Sloten en Oud Osdorp kreeg de werkgroep soms wel en soms niet. De grootte van de Rubriek hing in de praktijk af van hoeveel ander nieuws er was aangeleverd en ook af van het aantal adverteerders. In de ene week kreeg de werkgroep dus veel ruimte en in de andere week bleek er bij verschijning van de krant bijna niets geplaatst te zijn.
Bovendien werden alle teksten – die door de werkgroep zo zorgvuldig waren voorbereid – later nog door een typist van de krant overgetikt. Deze wisselende arbeidskrachten hadden over het algemeen geen kennis over noch belangstelling voor de onderwerpen van de artikelen. In de krantenartikelen stonden daarom regelmatig wonderlijke verschrijvingen, onlogische afbrekingen aan het einde van de regels en foutieve en wisselende spelling van namen van personen, straten en gebieden. Als een artikel net niet bleek te passen, werd het laatste deel van een artikel er soms gewoon van afgehakt en niet geplaatst…
Bovenaan het wekelijkse volgorde-overzicht koppelden de werkgroepsleden ook terug hoe zij de rubrieksplaatsing van de week ervoor hadden ervaren. Dit in de ijdele hoop dat de krantenuitgever hierdoor gemaakte fouten niet zou herhalen. De werkgroep nam deze zaken voor lief en was al lang blij dat de krantenuitgevers om niet de artikelen wilden publiceren.
Op tabloidformaat
De kranten kenden aanvankelijk nog een groter formaat dan tegenwoordig gebruikelijk is. Een halve pagina toen is gelijk aan een hele pagina op tabloidformaat, dat tegenwoordig gebruikelijk is. Toen de Westerpost overging op tabloidformaat kreeg de Rubriek een hele pagina. En die werd ook wekelijks volledig beschikbaar gesteld. Omdat de inkomsten van de Westerpost terugliepen, werd later afgesproken dat de Rubriek voortaan – uitzonderingen daargelaten – gehalveerd zou worden naar een halve tabloidpagina.
Al het nieuws moest vanaf dat moment worden samengevat in ongeveer 800 woorden en daarbij was er ruimte voor twee illustraties. Bij een groot nieuwsaanbod was dat een hele puzzel voor de redactie. Nog altijd gold dat bij bijzondere gelegenheden – zoals bij dorpsraadsverkiezingen en mijlpalen in de campagne en het succes van het referendum tot behoud van het Weilandje Vrije Geer – de werkgroep de beschikking kreeg over meer ruimte. En belangrijk nieuws kon ook altijd rekenen op een prominente plek op de voorpagina van de krant.
Aanleveren op papier, diskette en via de mail
De samenwerking met de familie Kater – eerst met Jos en daarna met zijn jongere broer René – verliep jaar-in-jaar-uit soepel. De kopij werd sinds het eind van jaren negentig niet meer uitgetikt op papier aangeleverd, maar kant-en-klaar op een kleine diskette en later op een floppydisk. De kopij werd dan met analoge en later digitale foto’s en andere illustraties wekelijks ingeleverd bij het kantoor op de Pieter Calandlaan in Osdorp. Pas rond 2010 werd de kopij met digitale foto’s naar de krant gemaild.
Krantenrubriek wordt digitale nieuwsbrief
De jaren gingen voorbij en het leek alsof er nooit een eind zou komen aan de fijne samenwerking tussen de familie Kater als eigenaar van de Westerpost en de werkgroep. Toch was dat het geval. Eind 2019 nam Rodi Media de Westerpost over. Officieel kwam de redactie van de Westerpost in dienst en onder beheer van Rodi. De Werkgroep Publiciteit merkte in het begin weinig van deze veranderingen. De vertrouwde samenwerking met inmiddels René Kater liep onveranderd door. Eind 2020 werd de rol van Kater echter geminimaliseerd en liet een vertegenwoordiger van Rodi aan de Werkgroep Publiciteit weten dat de nieuwe eigenaar invloed wilde hebben op de inhoud van de Rubriek. Die was volgens de toenmalige eindredacteur van Rodi te kritisch richting de gemeente en sommige onderwerpen kregen wat Rodi betreft teveel aandacht.
De redactie – inmiddels alweer jaren aangevoerd door P. Hans’ dochter Tamar – piekerde daar niet over. De redactionele onafhankelijkheid van de Rubriek móest overeind blijven. Daarom is in overleg met de Dorpsraad besloten om de jarenlange samenwerking met de veranderde Westerpost te beëindigen.
Op 10 februari 2021 – nummer 2091 – is de papieren Rubriek vervangen door de gelijknamige Nieuwsbrief. Waar Tamar Frankfurther de papieren Rubriek nog grotendeels alleen maakte, kreeg zij nu ondersteuning van Erik Swierstra. Deze nam het eindredacteurschap voor zijn rekening en schreef zo nu en dan artikelen over historische onderwerpen. Bovendien heeft hij een serie foto’s ‘Toen en nu’ gemaakt. Hij zocht oude foto’s uit het archief op waarbij sprake was van tenminste nog één zichtbaar aanknopingspunt dat het mogelijk maakte om opnieuw vanaf hetzelfde standpunt een foto te maken. Deze serie en de andere historische artikelen zijn ook geplaatst op de website slotenoudosdorp.nl. Aangezien ook veel andere nieuwsartikelen een plek hebben gekregen op de website vormt deze een goed naslagwerk. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de website van de gemeente Amsterdam blijven artikelen hier wél behouden.
Aanvankelijk verscheen de nieuwsbrief in kortere vorm iedere week, maar met ingang van 27 september 2023 wordt de nieuwsbrief tweewekelijks gemaakt. Het bleek voor de vrijwilligers te zwaar om deze klus elke week te klaren. Om te voorkomen dat oudere bewoners – die zich niet aan internet wagen – hun lokale nieuws moeten missen, wordt er per editie een printbare pdf gemaakt. Familie of buren van de oudere inwoners van het landelijke gebied maken een print, die na lezing ook aan derden wordt doorgegeven. Eerst heeft Oud Osdorper Hans de Waal deze service verzorgd. Toen deze stopte, heeft Theo Durenkamp ook deze taak op zich genomen.
Met ingang van 2022 leest corrector Dorine Duyster de nieuwsbrief goed door en controleert zij linken die hierin zijn aangebracht.
Tegenwoordig lijkt er veel meer te gebeuren in het landelijk gebied Sloten-Oud Osdorp. Tot en met 2023 was het nog mogelijk om in de zomervakantie minder vaak een editie uit te brengen of zelfs zes weken vooruit tijdloos nieuws bij de Westerpost in te leveren. Er was toch bijna niets te melden in juli en augustus. De laatste jaren gebeurt er ook in de zomermaanden zoveel dat een zomerstop ondenkbaar is, maar wie weet dat er ook weer rustiger periodes zullen aanbreken…
Iedere week weer dankzij vele vrijwilligers
In de loop der jaren hebben heel wat vrijwilligers een rol gespeeld bij het uitbrengen van de Rubriek en de latere Nieuwsbrief Sloten-Oud Osdorp. Voor zover na te gaan zijn deze mensen hierbij ieder op hun eigen manier betrokken geweest voor kortere of langere tijd. Het voortbestaan van de Rubriek heeft echter niet alleen fors gesteund door de inzet van vader en dochter Frankfurther. Zonder iemand tekort te doen hechten we eraan om de inzet van enkele vrijwilligers hier apart te benoemen. Zowel Arie van Genderen als Nico Jansen verzorgden jaren achtereen deels volledig op eigen kracht de uitgave van de Rubriek.
Mocht iemand ten onrechte in onderstaande lijst zijn overgeslagen: laat ons dat graag weten. Dan zullen we dit in het overzicht hieronder corrigeren.
Van Tot Naam
| 6-12-1978 | 1996 | P. Hans Frankfurther |
| 6-12-1978 | 1981 | Chris Noordermeer |
| 6-12-1978 | 1986 | Stien Ruijs-Hellinga |
| 6-12-1978 | 1988 | Theo Durenkamp |
| 1981 | 1984 | Evert Gijtenbeek |
| 1984 | 1985 | Freek Raat |
| 1986 | 1998 | Gonny Kok-Steur |
| 1987 | 1988 | Ton de Ruig |
| 1988 | 1989 | Henny Stakenburg |
| 1988 | 1991 | Corrie de Zwager-Meekel |
| 1990 | 1994 | Kan Verhoef |
| 1990 | 1991 | Denise Abbas |
| 1991 | 1998 | Dini van Vlijmen |
| 1994 | 1998 | Carly Misset |
| 1994 | 1997 | Ans Musters |
| 1996 | 2001 | Marja van der Veldt |
| 1998 | 2000 | Trees Verdegaal-Pompe |
| 2000 | 2001 | Nelly Reydon |
| 2001 | 2006 | Tamar Frankfurther |
| 2001 | 2003 | Gabriëlle Eichholtz |
| 2003 | 2007 | Thera van Homeyer |
| 2006 | 2011 | Con de Vries, fotografie |
| 2007 | 2020 | Arie van Genderen |
| 2013 | 2018 | Nico Janssen |
| 2015 | 2020 | Thera van Homeyer |
| 2017 | Tamar Frankfurther | |
| 2018 | 2026 | Erik Swierstra |
| 2021 | Theo Durenkamp | |
| 2022 | 2025 | Hans de Waal, PDF-maker Nieuwsbrief |
| 2022 | Dorine Duyster, corrector Nieuwsbrief |
Missie geslaagd
En P. Hans Frankfurther kreeg gelijk. Het landelijke gebied Sloten-Oud Osdorp is – mede dankzij de Rubriek en nu de Nieuwsbrief – nooit gedegradeerd tot een vergeten gebied aan de rand van Amsterdam. Wie schrijft die blijft en wie schrijft weet niet alleen te informeren, maar ook veel voor elkaar te krijgen en mensen te verenigen.
Het is en blijft belangrijk om ook op de hoogte te zijn van het kleinere nieuws dichtbij huis. En om – mocht dat nodig zijn – elkaar te vinden om gezamenlijk in actie te komen om het landelijke gebied te beschermen en de cultuurhistorie te respecteren. Die oorspronkelijke doelstellingen uit 1978 staan nog altijd fier overeind.
2300 afleveringen vormen samen groot verhaal
Bijna alle Rubrieken Sloten-Oud Osdorp uit de Badhoeve/Slotense Courant en de Westerpost zijn bewaard gebleven. Op termijn zullen ze digitaal worden ontsloten in samenwerking met het Stadsarchief Amsterdam.
De Werkgroep Historie Sloten-Oud Osdorp hoopt daarnaast op termijn analoge knipselmappen op persoonsnaam, onderwerp en locatie binnen het gebied samen te stellen. En wie weet ooit te laten digitaliseren. In dat geval zullen deze artikelen op onderwerp gekoppeld kunnen worden aan de digitale nieuwsbrieven, die allemaal online staan op de website slotenoudosdorp.nl. Want al die Rubrieken en Nieuwsbrieven vertellen samen het verhaal van wat er in die afgelopen 48 jaar allemaal in het landelijk gebied is gebeurd. Groot nieuws. Klein nieuws. Verdrietig nieuws. Blij nieuws. Gek nieuws. Historisch nieuws. Frustrerend nieuws. En wie terugkijkt, ziet dat nieuws uit de jaren tachtig van de vorige eeuw soms in positieve en negatieve zin verdacht veel lijkt op de berichtgeving anno 2026…
Dankzij honderden vrijwilligers – die zich al die jaren ieder op hun terrein tot op de dag van vandaag inzetten voor Sloten en Oud Osdorp – heeft het landelijke gebied van Amsterdam Nieuw-West kunnen overleven. Zonder hun inzet en input zou deze unieke nieuwsvoorziening over al hun projecten en activiteiten allang ter ziele zijn. Want waar hadden we dan over moeten schrijven?
De Werkgroep Publiciteit zal zijn best blijven doen om de geschiedschrijving over Sloten en Oud Osdorp te blijven vastleggen. Bewoners van het landelijke gebied en anderen blijven uiteraard van harte welkom om hun steentje bij te dragen aan dit unieke onafhankelijke informatiekanaal. Meer weten? Stuur ons een mail.
Tamar Frankfurther, met dank aan Theo Durenkamp; 30 oktober 2026.
Ter ere van de 600ste uitgave van de Rubriek Sloten-Oud Osdorp mocht de Werkgroep Publiciteit in de Westerpost een hele krantenpagina vullen.
Welke kleuren had de muurschildering van Bakkerij Huizinga?
Het dorp Sloten was tot halverwege de jaren zeventig van de vorige eeuw een belangrijk winkelcentrum voor de bewoners van (het nog resterende deel van) de vroegere landelijke gemeente Sloten.
Er waren veel winkeltjes van alle gezindten, die (bijna) alles verkochten wat de mensen in die tijd nodig hadden. Wie katholiek was, kocht bij voorkeur bij een katholieke winkel. En hetzelfde gold voor de protestanten.
Wie herinnert zich nog hoe de muurschildering van Bakkerij Huizinga eruit zag? Welke achtergrondkleur is gebruikt? En in welke kleur(en) stond deze tekst “BAKKERIJ BROOD KOEK BANKET CHOCOLADE SUIKERWERKEN” erop geschilderd? Foto: Beeldbank Stadsarchief Amsterdam.
Vier bakkers op Sloten
Het dorp telde in de loop der jaren zelfs vier (banket)bakkerijen. Een daarvan was de ‘Electrische banket- en broodbakkerij Huizinga’, zoals op de luifel aan de voorkant van het pand aan de Sloterweg 1236 vermeld stond. Dit voormalige winkelpand staat onveranderd op de hoek met de Osdorperweg.
Harrie Holla en zijn echtgenote Truus de Waal namen het pand over en openden er in 1956 hun kruidenierswinkel. Daarvan waren er in die tijd heel wat op het dorp. Sommige producten verkocht iedereen, maar voor andere producten kon je in slechts één winkel terecht. De ‘winkel van Harrie en Truus’ – zoals men er op het dorp over sprak en waardoor iedereen meteen wist over welke winkel het ging – sloot in 1975. Het echtpaar had al die tijd de geschilderde reclameboodschap van hun voorganger Huizinga op de zijgevel laten zitten. Doordat het dorp tegenwoordig een beschermd dorpsgezicht is, zijn de herinneringen aan de oorspronkelijke functie van panden blijvend zichtbaar. De winkelruit herinnert daarom ook nu nog aan de tijd dat in dit pand een winkel was gevestigd.
Alleen nog zwart-wit afbeeldingen
De schildering op de zijmuur van het pand tegenover Osdorperweg 1 is echter in de tweede helft van de jaren zeventig verwijderd door de eigenaren, die het pand van de familie Holla kochten. Het enige wat nu nog resteert zijn zwart-wit afbeeldingen van hoe deze reclame-uiting van begin vorige eeuw eruit heeft gezien. De Werkgroep Historie Sloten-Oud Osdorp wil heel graag weten wat de oorspronkelijke kleuren van deze muurschildering waren. Kan iemand zich dat nog herinneren? Of, nog beter: heeft iemand er nog een kleurenfoto van in zijn archief? Ook andere informatie over brood- en banketbakkerij Huizinga is welkom.
Deel al uw herinneringen – hoe klein ook – graag via de mail. Ieder stukje informatie kan helpen om de puzzel te leggen.
Op elke vrije muur een reclame
Deze schildering was overigens geen uitzondering. Op historische foto’s van het dorp is te zien dat veel winkeliers aan hun gevels flink reclame maakten voor hun waar. Op het dorp hingen vooral veel emaillen reclameborden met reclames voor merken van producten die in de winkels werden verkocht. Daarvoor ontvingen de winkeliers wat welkome extra inkomsten. Op Sloten hingen onder andere borden van Philips, Triomf, Droste, Teolin en Teoflux, Van Nelle’s Tabak, Victoria Verzekeringen, Van Nelle’s Koffie en Thee, Coca-Cola (Verfrist U het best), Rinto (banden, uitlaten, schokbrekers, trekhaken), Seven-Up en van Mantano (25 héle goeie sigaretten voor één-40).
Tamar Frankfurther; 18 oktober 2026.
Sloterbrug van 30 oktober tot 2 november 2026 dicht voor motorvoertuigen
De brug verkeert in slechte staat en zal over ongeveer een jaar groot onderhoud krijgen. Ter voorbereiding daarop zal de brug van vrijdagavond 30 oktober 2026 om 22 uur tot maandagochtend 2 november om 5 uur worden afgesloten voor al het autoverkeer.
Voetgangers en (brom)fietsers kunnen met de (brom)fiets aan de hand over de stoep van de brug lopen.
De Sloterbrug gezien vanuit Badhoevedorp. Tijdens de werkzaamheden van vrijdagavond 30 oktober tot maandagochtend 2 november kunnen alleen wandelaars (met de fiets aan de hand) over de stoep de Ringvaart hier oversteken. Foto: Tamar Frankfurther.
Vrijdagavond en -nacht: flinke geluidsoverlast
Tijdens dit lange weekend zullen experts het beweegbare deel van de brug uitgebreid inspecteren. Deze constructie kan echter alleen worden onderzocht als de bovenste laag van het wegdek is verwijderd. Deze lawaaiige klus zal worden uitgevoerd op vrijdagavond 30 oktober vanaf 22 uur tot zaterdagochtend 3 uur. Vaststaat dat vooral (direct) omwonenden hiervan flinke geluidsoverlast zullen ondervinden. De inspecteur belooft zijn best te doen om de overlast zoveel mogelijk te beperken, maar weet van tevoren te melden dat de overlast pas zal afnemen nadat deze laag eenmaal is verwijderd.
Daarna zal door middel van magnetisch onderzoek worden gecontroleerd of het staal van het beweegbare brugdeel in goede staat verkeert. Omdat ’s nachts wordt doorgewerkt, is verlichting noodzakelijk.
Bus 195: haltes Sloten en Badhoevedorp tijdelijk buiten gebruik
Een woordvoerder van Connexxion laat weten dat bus 195 in beide richtingen zal worden omgeleid: “Gedurende de afsluiting van de Sloterbrug zal lijn 195 in beide richtingen een omleidingsroute rijden tussen Schiphol, Knooppunt Schiphol-Noord en Amsterdam, Belgiëplein. Daarbij komen de volgende haltes te vervallen:
• In Amsterdam: Langsom, Osdorperweg, Ditlaar, Sportpark Sloten;
• in Badhoevedorp: Schuilhoeve, R.K. Kerk, Havikstraat, Badhoevelaan.
Wie vanaf Sloten wil reizen naar Schiphol of richting Amsterdam/station Cornelis Lelylaan zal moeten lopen naar het eindpunt van tram 2 (Oudenaardeplantsoen). Vervolgens kan men bij het Belgiëplein en op de Laan van Vlaanderen overstappen op bus 369. Badhoevedorp blijft bereikbaar via de haltes Badhoevedorp-West en -Oost (bus 356).”
Levensduur van huidige brug verlengd met 25 à 30 jaar
Een eerder plan voor een nieuwe bredere brug bleek te duur. Daarom is gekozen voor renovatie van de bestaande brug. Met de werkzaamheden wordt de levensduur met ongeveer 25 à 30 jaar verlengd. Nu de politici ervoor hebben gekozen om de huidige brug niet te vervangen, ligt ook vast dat de bestaande verkeerscapaciteit gelijk blijft.
Na renovatie op afstand bediend
Tijdens deze renovatie zal ook de bediening worden gemoderniseerd. Daardoor zal de brug vanaf het voorjaar 2028 op afstand worden bediend. Het brugwachtershuisje zal tijdens het groot onderhoud eind 2027 worden verwijderd.
Als eigenaar van de brug heeft het College van Burgemeester en Wethouders van de Haarlemmermeer bijna 4 miljoen euro beschikbaar gesteld voor de renovatie van de Sloterbrug. De gemeente Amsterdam draagt 1,6 miljoen euro bij aan het project.
Voor actuele informatie over deze afsluiting en de planning – die mogelijk als gevolg van ongunstige weersomstandigheden of andere zaken nog kan veranderen – kunt u op de website van de gemeente Haarlemmermeer terecht.
Tamar Frankfurther; 21 oktober 2026.
Wijkschouw bevestigt: “Sloten is ongeschikt voor opvang verslaafden”
Circa 25 Slotenaren en Nieuw Slotenaren hebben op 24 september 2026 tijdens een wandeling door het dorp Sloten aan de gemeente getoond op welke plekken zij overlast en onveilige situaties verwachten.
“Op sommige plekken is er al overlast van drugsdealers, lachgasgebruikers en daklozen die rondhangen, maar als er 40 aan harddrugs verslaafden met psychiatrische problemen bijkomen, kunnen we een veilige woonomgeving wel helemaal op onze buik schrijven”, zo laat een aantal deelnemers aan de schouw desgevraagd na afloop weten.
De route van de schouw op 24 september bevatte zoveel potentiële risicoplekken dat niet alle plekken in de 4 km lange wandeling aan bod konden komen. Op 22 oktober volgt daarom deel 2 van de schouw, die begint in Nieuw Sloten. Ongetwijfeld zal het net opgeknapte Belgiëplein veel aandacht krijgen. En de verschillende routes tussen het winkelcentrum en de Ditlaar. Vooral de Peilscheidingskade – een natuurlijk wandelpad zonder aangrenzende woningen – zal hierbij als groot knelpunt ongetwijfeld worden benoemd. De gemeente heeft ook toegezegd dat bij de tweede schouw aandacht zal zijn voor Sportpark Sloten en voor beide Slotense tuinparken Eigen Hof en V.A.T. Afbeelding: Gemeente Amsterdam, 7 oktober 2026.
Te veel onoverzichtelijke achterafjes voor één schouw
De gemeente had van tevoren de route uitgezet aan de hand van door bewoners aangemelde potentieel onveilige locaties. Zij hadden zoveel knelpunten ingediend dat de ambtenaren sommige – naar hun mening minder belangrijke – plekken hebben overgeslagen. Ook de resterende route van ongeveer vier kilometer bleek tijdens de schouw nog te lang. Daardoor was er geen tijd meer om samen via Kortrijk in Nieuw Sloten naar het Belgiëplein te lopen, terwijl deelnemers ook daarvoor aandacht wilden. Verder gaven de bewoners aan dat de gemeente ook de risico’s voor Sportpark Sloten en de tuinparken in kaart moet brengen. Over die locaties leven eveneens zorgen en aandachtspunten.
“Gemeente kende omgeving Ditlaar overduidelijk nog niet”
De Werkgroep Ditlaar 3 is niet verbaasd over de gang van zaken rond de schouw: “De gemeente werd op 24 september overduidelijk overvallen door vele onveilige plekken in Sloten en Nieuw Sloten. Tijdens deze zeer noodzakelijke wijkschouw is maar de helft van de route gelopen. Dat komt doordat er in Sloten en Nieuw Sloten heel veel verscholen plekken zijn. En er is grote onrust bij de bewoners wat betreft de veiligheid en leefbaarheid. Een tweede wijkschouw is daarom noodzakelijk, deze vindt plaats op donderdag 22 oktober van 19 tot 20.30 uur. Er wordt gestart bij Café Thijs bij het Belgiëplein in Nieuw Sloten.”
“Overhaast besluit zorgt voor mismatch met omgeving”
Een aantal deelnemers liet na afloop van de schouw weten bevestigd te zijn in hun verwachting: “De ambtenaren die dit overhaaste besluit hebben genomen, hadden van tevoren overduidelijk geen idee hoe de onoverzichtelijke omgeving van de Ditlaar er in het echt uitziet. Dat hier op het dorp zoveel donkere achterafjes buiten het zicht zijn. Stuk voor stuk zijn dat ideale plekken om in te breken, dealers te ontmoeten en harddrugs te gebruiken. Dit was duidelijk een gevalletje van op afstand – vanaf het beeldscherm – een locatie goedkeuren. Omwille van de haast om maar zo snel mogelijk een nieuwe opvang voor deze overlastgevende mensen te vinden.” De ambtenaren zeggen in hun uitgebreide verslag dat “de eerste schouw veel waardevolle inbreng heeft opgeleverd”.
De schouw vormde voor de Slotenaren en Nieuw Slotenaren een grote bevestiging van hoe ongeschikt deze locatie is als opvang voor deze overlastgevende mensen: “Maar dat gaan ze natuurlijk niet toegeven. We zijn benieuwd hoe de gemeente dit recht gaat praten…”
Tamar Frankfurther; 17 oktober 2026.
Nieuwbouw Osdorperweg 571 in stijl van boerenhoeve
Veel nieuwbouwprojecten in het landelijke gebied doen de wenkbrauwen fronsen, maar gelukkig zijn er ook bouwplannen die de uitzondering op de regel vormen.
Dit geldt bijvoorbeeld voor de nieuwbouw in het hart van Oud Osdorp, waar de jongste dochter Worm samen met haar man Raymond Kuijper een nieuwe hoeve aan het bouwen is. De stand van zaken begin oktober 2026.
Inmiddels is de bouw zover gevorderd dat goed te zien is dat de nieuwe hoeve sterk lijkt op zijn voorganger. Foto: Hetty Kuijper-Worm.
Familie Worm woont al 131 jaar op deze grond
De nieuwbouw komt op de plek van boerderij ‘Nooit Gedacht’, die sinds 1895 werd bewoond door de familie Worm. De lange boerderij met de donkere steen en de oranje pannen was een beeldbepalend pand. De boerderij ging van vader Hendrik over op zoon Piet. Hij moest zijn broers uitkopen en verkocht een deel van de eigendommen aan de gemeente. Dit gold ook voor de hoeve zelf. Piet had op zijn beurt zijn zoons Henk en Gerrit als erfgenaam. Al die jaren hebben die generaties Worm met veel plezier op deze plek gewoond en gewerkt op hun melk- en veeteeltbedrijf.
Boerderij ‘Nooit Gedacht’ aan de Osdorperweg 571 in de jaren vijftig van de vorige eeuw. Foto: Familiearchief Worm.
Achterstallig onderhoud door gemeente leidde tot sloop
Altijd al had de familie de langgekoesterde wens om de boerderij als woonplek terug in de familie te krijgen. De gemeente heeft als toenmalig eigenaar het pand slecht onderhouden. Daardoor verkeerde de hoeve in een zo slechte staat dat het onhaalbaar was om de oude hoeve te behouden en opnieuw voor bewoning geschikt te maken. Tot ieders verdriet – en in het bijzonder van de familie Worm – moest de oude boerderij in 2019 worden gesloopt.
Aan de kant van de Osdorperweg leek het alsof de oude boerderij nog te redden was, maar wie omliep zag een heel ander beeld. Omdat de gemeente als eigenaar de oude boerderij sterk verwaarloosd had, stond de ooit zo trotse hoeve jarenlang te verkrotten. Sloop was onvermijdelijk. Foto: Erik Swierstra, 22 april 2016.
Wie deze familie kent, weet dat – als zij zich vastbijten in een project (denk ook aan Over de Rand) – zij niet zomaar opgeven. Na tegenslag op tegenslag hebben zij het tij weten te keren. Het lukte Henks jongste dochter samen met haar man om de grond van de gemeente terug te kopen. Daarna volgde een lang en ingewikkeld traject om de felbegeerde omgevingsvergunning voor de nieuwbouw te bemachtigen.
Moderne hoeve met kenmerken van zijn voorganger
Inmiddels is de bouw van een nieuwe wederom lange boerderij op deze plek in volle gang. De lengte, de hoogte en de dakvorm van de oude boerderij zijn behouden. Ook de vroegere gevelindeling is in het ontwerp terug te zien.
Ook andere kenmerken zijn terug te vinden in de nieuwe hoeve. Vanaf de Osdorperweg blijft de poort zichtbaar naar de vroegere wagenschuur en de voordeur met het woongedeelte bevinden zich ook nu weer in het midden van het pand. En niet te vergeten: aan de rechterkant zullen smallere raampjes komen, die verwijzen naar de vroegere stalraampjes. Aan de rechterkant hebben de drie ingangen van de stal en het indertijd aangebouwde kalverenmelkhok plaats gemaakt voor de keuken. Half september ging de vlag in top omdat het hoogste punt was bereikt.
Er is voor gekozen om de boerderij iets verder van de Osdorperweg af te bouwen dan bij haar voorganger het geval was. Daardoor kan een klein voortuintje straks weer wat kleur geven en het dorpse karakter versterken.
Nakomelingen Worm keren terug op deze grond
Gerrit is inmiddels helaas overleden en Henk heeft de mooie leeftijd van 84 jaar bereikt. Niet alles gaat meer even soepel, maar elke dag kijkt hij met nieuwsgierigheid en trots hoe zijn geboorteplek steen-voor-steen weer wordt opgebouwd. Hetty, Raymond, dochter Qwen en zoon Bodi hopen in 2027 samen deze heerlijke plek als vierde generatie te mogen gaan bewonen.
De familie is heel blij dat het uiteindelijk toch gelukt is en laat met een knipoog weten: “Dát hadden we ‘Nooit Gedacht’!”
Tamar Frankfurther; 7 oktober 2026.
De gemeente gaat de Lies Bakhuyzenlaan eindelijk bestraten
De werkzaamheden zullen – als het aan de gemeente ligt – zo snel mogelijk in het najaar van 2026 starten. Onder de gegeven omstandigheden streeft de gemeente ernaar om de laan zo passend mogelijk in te richten, in de stijl van het beschermde dorpsgezicht en aansluitend bij de overige openbare ruimte van het dorp Sloten.
De afdeling Vergunningen van stadsdeel Nieuw-West heeft eigener beweging toegestaan dat de ontwikkelaar bij zijn bouwproject de aflopende maaiveldhoogte níet hoefde te volgen. Daardoor werd de herinrichting van de smalle laan een meer dan ingewikkelde puzzel en liep dit traject forse vertraging op. De gemeente onderhandelt deze week met de aannemer over de financiën en de uitvoering. Het streven is om zo snel mogelijk te starten zodat de werkzaamheden voor aanvang van het nieuwe tuinseizoen van de V.A.T. gereed zijn.
Artist impression uit de oorspronkelijke bouwaanvraag van de nieuwbouw aan de Lies Bakhuyzenlaan. Op dat moment volgden de nieuwe huizen nog het toegezegde aflopende maaiveld vanaf de Sloterweg naar het achterland. De inrichting van de Lies Bakhuyzenlaan zou aanvankelijk dan ook geen problemen opleveren. Later is die bouwaanvraag blijkbaar aangepast en heeft de afdeling Vergunningen eigener beweging toestemming verleend aan de ontwikkelaar om het hogere maaiveld van de Sloterweg voor de nieuwbouw te mogen aanhouden. Met alle gevolgen van dien. Afbeelding: Braam-Minnesma, oktober 2022.
Creatief ontwerp lost hoogteverschil op
Het uiteindelijke ontwerp van de Lies Bakhuyzenlaan kan niet anders dan “bijzonder creatief maatwerk en het maximaal haalbare onder deze omstandigheden” worden genoemd. Ook input van de Werkgroep Sloten en van omwonenden werd in het ontwerptraject meegenomen.
Daarna hebben 13 personen een zienswijze ingediend. Deze hebben niet meer geleid tot verdere aanpassingen van het ontwerp, zo blijkt uit de Zienswijzenota van 25 september 2026. De ambtelijke reacties hierop laten zien hoe ingewikkeld dit ontwerp in elkaar zit. Over elk paaltje, de precieze ligging van de molgoot, het aanbrengen van een margestrook ter bescherming van de arbeiderswoningen en bijvoorbeeld over de keuze van bestratingsmateriaal is nagedacht. Niets is aan het toeval overgelaten.
Na veel gepuzzel hebben stedenbouwkundigen en verkeersexperts in overleg met de Werkgroep Sloten en andere Slotenaren een nieuw inrichtingsplan voor de smalle Lies Bakhuyzenlaan gemaakt. Deze artist impression geeft slechts een indruk van hoe de laan straks bij zal liggen. De bestrating met molgoten zal worden uitgevoerd met hetzelfde materiaal en in dezelfde stijl als elders op het dorp. Gemeente Amsterdam, juni 2026.
Over de afwatering, de laanbreedte en meer…
Daarnaast is ook een aantal vragen van meer algemene aard beantwoord. Dit zijn de beknopte antwoorden:
• De laan zal geheel worden aangelegd op het bestaande lagere maaiveld.
• De traptreden voor de nieuwbouw krijgen een hoogte van circa 18 cm. Dit wordt algemeen aanvaard als comfortabele traptreden. De nieuwbouw zal achterom toegankelijk blijven voor gebruikers van rolstoelen.
• De afwatering ligt straks richting de nieuwbouw en niet meer richting de arbeiderswoningen.
• De laan blijft – mede voor Tuinpark V.A.T. – geschikt voor grote vrachtwagens en vuilniswagens.
• De laanbreedte is volgens een simulatie breed genoeg om te kunnen parkeren op de haaks gelegen parkeervlakken en parkeerplaats achter de nieuwbouw en voldoet aan de eisen van de nood- en hulpdiensten.
• De tijdelijke noodbrug naar de postduivenvereniging zal worden verwijderd. Hier komen drie parkeerplaatsen terug. Het parkeerterrein bij de V.A.T. zelf zal op een later moment worden opgeknapt.
Omwonenden zullen een gemeentelijke bewonersbrief met praktische informatie – bijvoorbeeld over de bereikbaarheid van hun parkeerplaatsen – ontvangen.
Tamar Frankfurther; 6 oktober 2026.
Ongeluk en vrachtwagens op onveilige Osdorperweg
Op 27 september 2026 werd opnieuw bevestigd hoe onveilig de smalle rechte polderweg in Oud Osdorp is. Hij wordt immers nog altijd door velen als snelle sluiproute gebruikt.
De gemeente voert ondertussen het ene onderzoek na het andere uit en neemt allerlei – tot nu toe – volgens bewoners “ondergeschikte maatregelen”, die nog altijd niet leiden tot een hogere verkeersveiligheid. En al zeker niet voor fietsers en voetgangers.
Het rijgedrag van de bestuurder van deze Tesla was zo gevaarlijk dat zijn voertuig op zondagavond 27 september om 21 uur aan de overkant van de Osdorperweg ter hoogte van nummer 858 in de berm en sloot belandde. Foto: Bewoner van Oud Osdorp.
Na busje in woonkamer nu Tesla in de sloot
Opnieuw is op de onveilige Osdorperweg een ongeval gebeurd, dat veel slechter had kunnen aflopen. Op zondag 27 september ging het weer mis. Een dronken Tesla-bestuurder reed rond 21 uur op hoge snelheid vanuit Halfweg richting Amsterdam. Ter hoogte van nummer 858 belandde deze aan de overkant van de weg in de berm en sloot. Daar reed op dat moment gelukkig niemand anders (op de fiets). Ook de bestuurder kwam er voor zover bekend zonder verwondingen van af. Het voertuig belandde total loss ‘netjes’ tussen de brug en de dam. Beide hebben schade.
Op 15 augustus reed even verderop een busje al de woonkamer van een woning op de Osdorperweg binnen. Ook hierbij vielen –wonder boven wonder – geen gewonden. Al sinds 1963 voeren de Oud Osdorpers actie en vragen zij de gemeente om harde maatregelen om de dijkweg eindelijk veilig te maken. Na dit laatste ongeluk vragen zij zich opnieuw bezorgd af hoeveel ongevallen er nog nodig zijn voordat de gemeente in actie zal komen om de smalle recht ogende polderweg eindelijk veilig te maken. Of dat de gemeente wacht op ernstig gewonden of erger…
Waar zijn de borden van het vrachtwagenverbod gebleven?
Het vrachtwagenverbod op de veendijk Osdorperweg in Oud Osdorp is geen overbodige luxe. Hierdoor wordt de slappe dijk zo min mogelijk belast en dit voorkomt dat er nog vaker duur groot onderhoud moet worden uitgevoerd. En omdat veel vrachtwagenchauffeurs alleen dóór Oud Osdorp sluipen, zijn zij ter plaatse niet bekend en veroorzaken zij gevaarlijke verkeerssituaties op de smalle weg. Met als gevolg dat fietsers regelmatig de berm in worden gereden.
Sinds 1963 tot recent stonden deze borden op de Osdorperweg, zodat te zware voertuigen vanaf de Ookmeerweg en vanuit Halfweg wisten: ik mag hier niet doorrijden. Bedrijven in Oud Osdorp zijn in het bezit van ontheffingen voor hun vrachtwagens. Foto: Theo Durenkamp, 20 juni 2022.
Tot ieders verbazing zijn de verkeersborden – die aangeven dat zware en brede vrachtwagens zonder ontheffing hier niet mogen rijden – opeens verdwenen. Niemand die het begrijpt. Een Oud Osdorper: “Kan dat zomaar? Dit vrachtwagenverbod geldt hier al sinds 1963 en maakt het fietsen en lopen op de gevaarlijke smalle Osdorperweg tenminste iets veiliger.”
De Dorpsraad is ook geschrokken dat de borden in het niets zijn verdwenen en beraadt zich op stappen richting de gemeente. Wordt dus zeker vervolgd…
Tamar Frankfurther; 6 oktober 2026.
Gemeenteraad spreekt op 21 oktober over Ditlaar-opvang
Diverse gemeenteraadsleden hebben aangegeven met wethouder Pels te willen spreken over de geplande opvang op Sloten van 40 uitbehandelde verslaafden met psychiatrische problemen.
Daarom staat dit onderwerp op woensdag 21 oktober 2026 op de agenda van de raadscommissie Huisvesting. Ook stadsdeelcommissielid Danillo Janssen (D66) en enkele insprekers zullen het woord voeren. U kunt daarbij zijn én u kunt van tevoren uw standpunt delen met de politici.
Bijna alle Slotenaren, Nieuw Slotenaren en anderen die regelmatig op of door Sloten komen, maken zich grote zorgen over de komst van een beschermd wonen-opvang voor 40 mensen met zeer zware verslavings- en psychiatrische problematiek op Sloten. Op 21 september gaven zij luid en duidelijk aan dat de gemeente rekening dient te houden met hún veiligheid. De cliënten mogen dag en nacht vrijelijk hun opvang verlaten en zijn ernstig verslaafd aan harddrugs, maar moeten zelf aan (geld voor) hun drugs zien te komen. Bovendien beschikt deze locatie niet over een geschikte ruimte waar de zorginstelling overdag en in de avond activiteiten kan organiseren voor 40 personen. Foto: Wim van Slooten.
Stuur een mail en kom ook
Niet iedereen zal op deze werkdag vanaf 9 uur totdat het onderwerp aan bod komt aanwezig kunnen zijn in de Stopera. Gelukkig is het ook mogelijk om voorafgaand aan deze vergadering een mail te sturen en uw standpunt kenbaar te maken. U stuurt via deze link aan alle raadsleden – die zitting hebben in deze commissie – tegelijk een mail. Uiteraard bent u ook welkom om op 21 oktober op de publieke tribune plaats te nemen en de discussie ter plaatse of vanuit huis via deze link live of op een later moment te volgen.
Ter inspiratie: pleidooien van experts, moeders
De overgrote meerderheid van de Slotenaren en Nieuw Slotenaren en andere bezoekers van Sloten en Nieuw Sloten vinden het ronduit een slecht plan om déze doelgroep op déze locatie te huisvesten. Inmiddels hebben al 14 personen – betrokken bij de Werkgroep Ditlaar 3 – vanuit verschillende achtergronden en invalshoeken ingesproken bij de stadsdeelcommissie. En bij een eerdere vergadering van de raadcommissie Huisvesting waar Asiel & Opvang onder valt. Zij benadrukten niet tegen de opvang van een ándere doelgroep op deze locatie te zijn. Maar wél tegen de komst van déze personen in de zogenaamde ‘beschermd wonen-opvang’. Als deze 40 verslaafden inderdaad op Sloten komen wonen, voelen zíj zich niet langer beschermd…
Maximaal 10 personen in prikkelarme omgeving
Onder hen zijn diverse experts en ervaringsdeskundigen. Zij benadrukken dat de professionals uit het werkveld over ‘kleinschalige opvang’ spreken bij een opvang van maximaal 6 á 10 cliënten en dus niet van 40. En dat deze doelgroep gebaat is bij een prikkelarme woonomgeving. En dus niet thuishoort in woonwijken, en ook niet op de Ditlaar.
Mocht u inspiratie nodig hebben voor uw mail aan de gemeenteraad: via deze link treft u de stuk-voor-stuk zeer gedegen en vanuit verschillende standpunten ingestoken pleidooien tegen de komst van deze opvang, die tot nu toe zijn uitgesproken.
24/7 overal toezicht is onhaalbaar sprookje
Wethouder Pels en stadsdeelvoorzitter Terwel blijven ondertussen onvermoeibaar uitdragen dat zij de zorgen van de omwonenden begrijpen. Maar dat zorgorganisatie PerMens en de gemeente er écht voor zullen zorgen dat er opgetreden zal worden bij ernstige overlast. Dat de verslaafden – die 24/7 de opvang vrijelijk mogen verlaten om bijvoorbeeld (geld voor) drugs te verkrijgen – zich aan regels moeten houden. Dat zij te horen zullen krijgen waar zij wel en niet mogen komen en dat de gemeente hier zo nodig op zal handhaven. Met eigen personeel of desnoods met externe inhuurkrachten.
“Toezicht en handhaving in déze omgeving is onmogelijk”
Verreweg de meeste bewoners en ondernemers hebben geen vertrouwen in wat zij noemen “de loze beloftes van de wethouder”. Hieronder volgt een samenvatting van wat Slotenaren en Nieuw Slotenaren hierover met de redactie hebben gedeeld:
• “Iedereen weet dat verslaafden zich niet aan afspraken kúnnen houden. Zelfs niet als ze dat proberen. En dat geldt zeker voor deze groep uitbehandelde cliënten, die al diverse trajecten zonder resultaat hebben doorlopen. Bovendien mogen zij 24/7 de opvanglocatie verlaten. Ze mogen op hun kamers harddrugs gebruiken, maar krijgen die niet van de zorginstelling. Dus moeten zij buiten eerst op zoek naar geld waarmee ze later harddrugs kunnen aanschaffen. Dat betekent: bedelen op straat of inbreken. De kans is ook groot dat zij zwaar beneveld tussendoor gaan uitrusten (slapen) op een bankje, bijvoorbeeld in de speeltuin, op het Dorpsplein, het Sloterpleintje, in een tuinpark of op het Belgiëplein. Ze spreken buiten het zicht in een steeg of achterafje af met hun dealer en kunnen dan vermoedelijk de verleiding dan niet weerstaan om het spul meteen te gebruiken. Het gevolg: drugsafval in de openbare ruimte. Dat kunnen een paar handhavers of beveiligers in deze kinderrijke onoverzichtelijke omgeving voor die hele groep toch niet beheersbaar houden? Ze kunnen niet 24/7 overal tegelijk zijn en hebben geen ogen in hun achterhoofd.”
• “Blijkbaar gaat de gemeente straks voor ons bepalen wanneer de overlast voldoende ernstig is om ertegen op te treden en welke plekken wel of niet overlastvrij zouden moeten blijven. Dat gaat zeker eindeloze discussies opleveren. En als je pech hebt vindt de gemeente jouw locatie niet de moeite waard om te beschermen. Alhoewel dat waarschijnlijk weinig uitmaakt, omdat de beveiligers er natuurlijk niet altijd zijn. En de verslaafden wel 24/7 op pad gaan en al snel door zullen hebben wat de werktijden en -dagen van de beveiligers zijn…”
• “Hoe voorkomt de gemeente dat de 40 cliënten wegblijven uit en bijvoorbeeld geen spuiten of ander drugsafval achterlaten in de grote speeltuin, het voorplein en de speelplaats van De Driesprongschool, de volkstuinparken, de begraafplaatsen, het natuurpark, het sportpark, de bushalte, de overige openbare ruimte rond de Ditlaar en in de stegen en privétuinen op Sloten? En idem dito in Nieuw Sloten: op de diverse routes naar en op het Winkelcentrum Belgiëplein zelf? En dat ze (jonge) mensen die op de bus wachten of op het Hoofdnet Fiets langsfietsen niet lastigvallen? Loopt er dan met elke cliënt die naar buiten gaat een privébewaker mee? Die beloftes slaan nergens op.”
• “Het is ongeloofwaardig dat de gemeente zoveel duur toezicht zou willen en kunnen inzetten om alle cliënten die naar buiten gaan in de gaten te houden. Hoogstens zal de gemeente tijdelijk zijn best doen om ons ongelijk te bewijzen. Dat het allemaal wel mee zal vallen. En als die oplossing echt duurzaam zou helpen: waarom wordt deze werkwijze dan niet gevolgd rond de locaties waar deze zelfde ernstige overlast veroorzakende cliënten nu wonen?”
• “Leg mij maar uit hoe dat toezicht straks dan werkt. Zelfs met maximale inzet van PerMens en de afdeling Handhaving is het onmogelijk en onbetaalbaar om overal tegelijk bewakers 24/7 in te zetten en te voorkomen dat deze 40 cliënten zich buiten niet netjes gedragen. Vooral ook omdat ze in hun eigen pand geen geschikte eigen recreatieruimte hebben en de muren in hun kleine kamertjes op ze af zullen komen. En omdat ze buiten nu eenmaal met hun dealers moeten afspreken om aan hun dope te komen. Die lui zie ik nu al op Sloten rondhangen. Vermoedelijk om zich alvast te oriënteren op hun nieuwe werkgebied later dit jaar…”
• “De afdeling Handhaving zal toch ook elders in Nieuw-West voor rust en orde moeten zorgen? En de gemeente moet toch juist bezuinigen? Dan is er toch geen geld om permanent dure beveiligers in te huren van een commercieel bedrijf? Ik voel me genept en beledigd dat de gemeente blijkbaar denkt dat ik die praatjes geloof. No way! Ontbreekt het bij de gemeente dan volkomen aan realiteitszin?”
• “Hoeveel geld en energie mag het aan ons aller gemeenschapsgeld kosten om vooral maar niet toe te geven dat het geen goed plan is om déze doelgroep híer of in een andere woonwijk te huisvesten?”
• “Wat ik niet begrijp is dat de gemeente kiest voor het belang van enkele uitbehandelde verslaafden. En hierbij het belang van de gewone Amsterdammers volkomen negeert. En dat gebeurt dan in woonbuurten onder het motto ‘het kan niet anders, ze moeten toch ergens wonen’. Deze zelfde mensen veroorzaken elders in Nieuw-West al jarenlang overlast. Op deze manier verplaatst de gemeente het probleem alleen maar. Terwijl er ook binnen de gemeentegrenzen – denk aan het Westelijk Havengebied – mogelijkheden zijn om deze doelgroep op te vangen. In een prikkelarme omgeving, zoals zij zelf ook prettig vinden. Met voldoende afstand tot de bewoonde wereld om de vele duizenden Amsterdamse gezinnen hiermee niet te belasten. Niemand die er last van heeft. Ik weet zeker dat dit op termijn ook goedkoper is voor de gemeente en dat dit bijdraagt aan de verbetering van de leefbaarheid in de stad. En zeker in Nieuw-West met een grote concentratie aan opvanglocaties voor verslaafden…”
• “Door deze verslaafden in woonbuurten te plaatsen help je de dealers aan handel. Dan kunnen de cliënten eerst bedelen en stelen om de drugs te kunnen betalen. Wel zo handig. Als de gemeente ze verder weg van de bewoonde wereld laat wonen, wordt het lastiger voor ze om aan geld te komen. Wie weet kicken ze dan noodgedwongen wel af. Je ondersteunt als gemeente dan in ieder geval niet of een stuk minder het businessmodel van de dealers.”
• “Denkt de wethouder nou echt dat wij in haar sprookje geloven?”
Tamar Frankfurther; 5 oktober 2026.
Smeedijzeren hekjes uit Stadsschouwburg voortaan bij Molen van Sloten
De molen – en daarmee het dorp Sloten – is sinds 11 september 2026 een bezienswaardigheid rijker.
Vier hekjes uit de monumentale schouwburg aan het Amsterdamse Leidseplein zijn aan een nieuw leven begonnen en bieden voortaan houvast aan bezoekers, die de molen willen betreden en verlaten.
Het rode lint is nét doorgeknipt. De directeur van de Stadsschouwburg Clayde Menso en Jean Brugman (rechts) verrichtten op 11 september de officiële ingebruikname van de smeedijzeren hekjes, die de Molen van Sloten – voor zover dat mogelijk was – nóg mooier maken. En die voortaan aan bezoekers zekerheid bieden om de molen aan de voor- en achterkant veilig te betreden en te verlaten. Foto: Tamar Frankfurther.
Hekjes deden vijftig jaar dienst in de schouwburg
Dat deze hekjes – die door de molenvrijwilligers prachtig zijn opgeknapt – nu bij de voor- en achteringang van de molen staan, is te danken aan molenvrijwilliger Jean Brugman.
Daar zit een bijzonder verhaal over zijn vader aan vast. De rijksmonumentale schouwburg uit 1894 is in de loop der jaren een aantal keren verbouwd. Zo ook eind jaren vijftig. De kamers van toenmalig directeur Evert Smit en zijn secretaresse lagen net wat hoger en konden alleen via trapjes worden bereikt. Smit merkte dat sommige bezoekers op de trapjes best wat steun konden gebruiken en vroeg aan de Technische Dienst – en dus aan Josephus A. Brugman, de vader van Jean – om hiervoor een paar in het pand passende mooie hekjes te maken. De kundige Brugman was van alle markten thuis en maakte met de hand vier smeedijzeren hekjes.
Belofte nagekomen
Via een andere vrijwilliger bij de molen – die nog met zijn vader in de Stadsschouwburg had gewerkt – kreeg Jean een keer een privérondleiding door het monumentale pand. En uiteraard mocht hij ook de vier hekjes ‘van zijn vader’ komen bewonderen. Onderweg liep hij toenmalig directeur Melle Daamen tegen het lijf. Toen Jean hem had verteld dat zijn vader de hekjes waar hij dagelijks langsliep had gemaakt, deed Daamen een belofte: als de hekjes ooit zouden worden verwijderd, zou Jean ze krijgen. Tijdens de grote renovatie in 2009 werd het hoogteverschil tussen de directiekamers en de rest van de verdieping opgeheven, verdwenen de trapjes en werden de hekjes dus overbodig. De directeur was zijn afspraak met Jean niet vergeten en de hekjes gingen naar Huize Brugman. Ter gelegenheid van de renovatie van de Molen van Sloten heeft Jean de hekjes geschonken aan de molen.
De huidige directeur van de Stadsschouwburg Clayde Menso vond dit zo’n bijzonder verhaal dat hij met plezier naar Sloten is gekomen om ze officieel in gebruik te nemen, zo bleek uit zijn mooie toespraak. Een goudkleurig bordje bij de entree zal de herinnering aan deze dag en dit bijzondere verhaal levend houden.
Op de dag af 35 jaar na opening door Juliana
Dit officiële momentje verhoogde de feestvreugde tijdens de jaarlijkse vrijwilligersbijeenkomst in de molen. Het evenement was dit jaar toch al extra bijzonder omdat de feestelijkheden tot op de dag samenvielen met de officiële verjaardag van de Molen van Sloten. Op 11 september 1991 kwam toenmalig prinses Juliana de molen in gebruik nemen door de vang te lossen.
Rond die tijd werden Jean Brugman en molenaar Rein Arler vrijwilliger bij de molen. Als dank voor hun trouwe inzet gedurende 35 jaar werden beiden in de bloemetjes gezet en ontvingen zij een certificaat dat zij voortaan de titel ‘erevrijwilliger van de Molen van Sloten’ dragen.
Tamar Frankfurther; 23 september 2026.